Σελίδες

Δευτέρα 16 Ιανουαρίου 2012

Το κομμάτι που λείπει συναντά το μεγάλο Ο

του Σελ Σιλβερστάιν


Το Κομμάτι-που-λείπει καθόταν μοναχό του… περιμένοντας κάποιον να έρθει να το πάει κάπου.

Κάποιοι του ταίριαζαν… αλλά δε μπορούσαν να κυλήσουν.
Άλλοι μπορούσαν να κυλήσουν, αλλά δε του ταίριαζαν.
Ένας δεν είχε ιδέα τι σημαίνει ταίριασμα.
Και ένας άλλος δεν ήξερε τίποτα από οτιδήποτε.
Ένας ήταν πολύ ευαίσθητος.
Ένας άλλος το ανέβασε σε βάθρο… και το άφησε εκεί.
Σε κάποιους έλειπαν πολλά κομμάτια.
Και, τέλος πάντων, κάποιοι άλλοι είχαν παραπάνω κομμάτια.

Έμαθε να κρύβεται από τους πεινασμένους.
Ήρθαν κι άλλοι.
Μερικοί το κοίταξαν από πολύ κοντά.
Άλλοι κυλούσαν και το ξεπερνούσαν χωρίς να το αντιληφθούν.
Προσπάθησε να γίνει πιο ελκυστικό…
Άδικος κόπος…
Προσπάθησε να γίνει πιο φανταχτερό… αλλά το μόνο που κατόρθωσε ήταν να φοβίσει τους ντροπαλούς.

Τελικά ήρθε κι ένας που του ταίριαζε απόλυτα.
Ξαφνικά… το Κομμάτι-που-λείπει άρχισε να μεγαλώνει…
Και να μεγαλώνει!
“Δεν ήξερα ότι θα μεγαλώσεις”.
“Ούτε κι εγώ το ήξερα”, είπε το Κομμάτι-που-λείπει.
“Ψάχνω για το κομμάτι που μου λείπει, ένα κομμάτι που δε θα μεγαλώσει…”, είπε κι έφυγε…
Ώσπου μια μέρα, ήρθε κάποιος που φαινόταν διαφορετικός.
“Τι θέλεις από μένα;” ρώτησε το Κομμάτι-που-λείπει.
“Τίποτα”.
“Τι έχεις ανάγκη να σου δώσω;”
“Τίποτα”.

“Ποιος είσαι;” ρώτησε το Κομμάτι-που-λείπει
“Είμαι το Μεγάλο Ο” είπε το Μεγάλο Ο.
“Νομίζω πως αυτός που περίμενα είσαι εσύ”, είπε το Κομμάτι-που-λείπει.
“Μήπως είμαι το κομμάτι που σου λείπει;”
“Όμως, δε μου λείπει κανένα κομμάτι” είπε το Μεγάλο Ο. “Δεν υπάρχει χώρος που θα μπορούσες να ταιριάξεις…”
“Κρίμα…” είπε το Κομμάτι-που-λείπει, “ήλπιζα πως θα μπορούσα να κυλήσω μαζί σου…”
“δε μπορείς να κυλήσεις μαζί μου” είπε το Μεγάλο Ο. 
“Αλλά ίσως να μπορέσεις να κυλήσεις μόνο σου”
Μόνο μου; ένα Κομμάτι-που-λείπει δεν μπορεί να κυλήσει μόνο του”.
“Αλήθεια, προσπάθησες ποτέ;” ρώτησε το Μεγάλο Ο.
“Οι γωνίες μου είναι πολύ μυτερές” είπε το Κομμάτι-που-λείπει. “Δεν είμαι φτιαγμένο για να κυλάω μόνο μου!”
“Οι γωνίες και τα σχήματα αλλάζουν” είπε το Μεγάλο Ο.
“Τέλος πάντων, πρέπει να σε αποχαιρετήσω. Ίσως να ξανασυναντηθούμε κάποια μέρα”.
Και κύλησε μακριά.
Το Κομμάτι-που-λείπει έμεινε πάλι μόνο του.
Για πολύ καιρό απλώς καθόταν…
Μετά σιγά-σιγά, σηκώθηκε στη μια του γωνία…
…Και έπειτα σωριάστηκε πάλι.
Μετά, σήκω-τράβα-πέσε… άρχισε να προχωράει…
Σύντομα οι γωνίες του άρχισαν να στρογγυλεύουν…
Σήκω-τράβα-πέσε, σήκω-τράβα-πέσε…
Και το σχήμα του άρχισε να αλλάζει…
και συνάμα να τινάζεται αντί να σέρνεται…
και έπειτα να αναπηδάει αντί να τινάζεται…
και στο τέλος να κυλάει αντί να αναπηδάει…
Δεν ήξερε προς τα που πήγαινε, και δε το ένοιαζε.
Κυλούσε!

Πέμπτη 1 Δεκεμβρίου 2011

«Η Βασίλισσα του χιονιού»

Πρωταγωνιστές σ' αυτό το παραμύθι είναι
η δύναμη της εξουσίας και η δύναμη της αγάπης.


Ο Καρλ και η Γκέλντα είναι οι καλύτεροι φίλοι.
Όμως, η Βασίλισσα του Χιονιού προσπαθεί πάντα να παγώσει τον κόσμο, με κάθε ευκαιρία.

Όταν βλέπει την αγάπη των παιδιών να αναπτύσσεται, μπαίνει στη μέση με σκοπό να χαλάσει τη σχέση αυτή.
Χρησιμοποιεί έναν χαλασμένο μαγικό καθρέφτη, που κάνει τον κόσμο να φαίνεται άσχημος και παγωμένος.

Ρίχνει κομμάτια από τον καθρέφτη στον Καρλ, για να βλέπει μια άλλη, ψυχρή πραγματικότητα.

Έτσι αλλάζουν τα μάτια του Καρλ και κρυώνει η καρδιά του για την Γκέλντα.

Με αυτό το μαγικό τέχνασμα, η Βασίλισσα κλέβει το αγόρι και χαλάει τη σχέση τους.
Έτσι ξεκινάει μια μεγάλη περιπέτεια και ένας αγώνας, όταν η Γκέλντα προσπαθεί να ξαναβρεί τον φίλο της.

Πρέπει στο ταξίδι να έχει υπομονή, να προσέχει για να μην μπερδευτεί - να μην ξεχαστεί!

Να μην φοβηθεί!

Η αγάπη της θα την βοηθήσει τελικά, να βρει όλη την δύναμη που χρειάζεται για να φτάσει στον φίλο της - και αυτό θα βοηθήσει και τους καινούργιους, ταλαίπωρους φίλους της, που συνάντησε στο ταξίδι, να πιστέψουν στη δύναμη της αγάπης και ακόμα και να τους δώσει δύναμη να προσπεράσουν φόβους που αντιμετωπίζουν.

"Η Βασίλισσα του Χιονιού» 
μιλάει 
για την μεγάλη δύναμη της Αγάπης - 
και τη σύγκρουση του καλού με το κακό".

Παραμύθι
του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν

Παρασκευή 25 Νοεμβρίου 2011

Νεράιδες (β' μέρος)

Στα αγγλικά η νεράιδα λέγετε “fairy”
και προέρχεται από το μεσαιωνικό γαλλικό “faerie”
Και το λατινικό “fata”, που σημαίνει μοίρα
και στα αγγλικά είναι “fate”.


Τις νεράιδες τις συναντάμε σε διάφορα μέρη 
και με διάφορα ονόματα:
"Αερικά, Νύμφες, σειρήνες, Ξιοθιές, Νηρηίδες, 
Σαμαντίβα, Φέι, Φάτα, Αναράδινα".

Στην Ελληνική ύπαιθρο και στα χωριά μας
ακούμε διάφορα ονόματα όπως:
"Αγερικά, Αιθέριες, Καλομοίρες, Ξωνέρια, Καλούδες, Ανεμικές, Καλές Κυράδες, ακόμα και Ξωτικά".


Οι όμορφες Νεράιδες, 
με μακριά μαλλιά και λευκά φορέματα,
είναι καλόγνωμες, αν και μπορούν να γίνουν επικίνδυνες. 

 

Οι άσχημες και μαυροντυμένες είναι πάντα κακές. 

Για τους Σαρακατσάνους, 
οι λευκοντυμένες Νεράιδες ζουν στις πηγές και τα ρέματα 
και το σούρουπο, 
μπορεί να ακούσει κανείς τις φωνές και τα γέλια τους. 


Οι μαυροφορεμένες κατοικούν 
σε σκοτεινά μέρη και στις χαράδρες.
Λέγεται μάλιστα ότι μόνο οι Σαββατογεννημένοι και οι ''αλαφροΐσκιωτοι'' μπορούν να τις αντιλαμβάνονται και να τις βλέπουν να χορεύουν και να τραγουδούν. 

Αν κάποιος ωστόσο τολμήσει να τις αντικρίσει ή να πιει απ' την πηγή τους χάνει τη μιλιά του ή γίνεται νεραιδοπαρμένος, παθαίνει δηλαδή επιληψίες και χάνει τα λογικά του.

Ο μόνος τρόπος λέει η παράδοση, 
να κάνει κανείς δική του μια Νεράιδα, 
είναι να της κλέψει το μαντήλι και 
τότε εκείνη θα του δοθεί ολοκληρωτικά, 
θα γίνει καλή μάνα και σύζυγος, 
αλλά με το πέρασμα των χρόνων,
θα θέλει πίσω το μαντήλι της,
που θα την καταστήσει και πάλι ελεύθερη.

Σε όλες τις ιστορίες για Νεράιδες, 
γίνεται αναφορά για τραγούδια και συζητήσεις, 
ανάμεσα στα πλάσματα αυτά και σε μαγεμένους οδοιπόρους,
που έτυχε να ακούσουν το κάλεσμα τους, 
περιπλανώμενοι μέσα στο δάσος.

 

Αναρωτιέται λοιπόν κανείς, αν η φωνή των Νεραϊδών, 
μοιάζει με την ανθρώπινη 
ή 
πλησιάζει περισσότερο την γλώσσα των ζώων.

Σύμφωνα με την ελληνική παράδοση, 
τα πανέμορφα αυτά πλάσματα, μιλούν τη δική τους γλώσσα, τα λεγόμενα «γεραγιδίστικα».

Με το πρώτο άκουσμα, αυτή η περίεργη ομιλία, 
μοιάζει σαν μια συγκεχυμένη σύνθεση φωνηέντων (κυρίως του άλφα), 
και συμφώνων (κυρίως του χι ,του σίγμα και του μι), 
τα οποία σχεδόν σφυρίζουν, 
αλλά όσο την ακούει κανείς διαπιστώνει ότι,
μέσα στο κεφάλι του (σχεδόν σαν μια διανοητική επικοινωνία) την καταλαβαίνει.
Aγαπούν το χορό και τον καλλωπισμό,
περισσότερο από τις συζητήσεις, 
τους αρέσει να καλούν περαστικούς, 
αλλά αν κάποιος ξεγελαστεί και τους απαντήσει,
του παίρνουν τη φωνή,
ενώ χρησιμοποιούν τις θεραπευτικές τους ικανότητες 
μόνο σε όσους προσέρχονται σιωπηλοί και με φόβο.

 

Είναι φανερό ότι αγαπούν να τραγουδούν και
σύμφωνα με την ελληνική λαογραφία, 
αυτό πραγματοποιείτο, υπό τη συνοδεία μιας περίεργης μουσικής που θυμίζει «βιολιά και κλαρίνα».
Πολλοί παλιότεροι χωρικοί λένε ότι κατάφεραν να δουν νεράιδες και να ακούσουν τη φωνή και τα τραγούδια τους, «έμοιαζαν με πανέμορφες γυναίκες , αλλά ήταν πλάσματα ενός άλλου κόσμου», παραδέχονται.
Στα βουνά των Τρικάλων βρίσκεται ένα χωριό, 
το οποίο παλιότερα ονομαζόταν Γρεβενό και σήμερα μετονομάστηκε σε Νεράιδα, 
εξαιτίας των αμέτρητων ιστοριών των κατοίκων για Νεράιδες,
που ζούσαν στο δάσος και έρχονταν σε επαφή με βοσκούς.

Λένε ότι οι φωνές τους και κυρίως τα γέλια τους ακούγονταν παντού, αλλά σπάνια δεχόντουσαν να ανταλλάξουν κουβέντες με ανθρώπους, που, όταν συχνά αντίκριζαν, τους άφηναν κι από ένα κουσούρι.

Οι λέξεις που έβγαιναν απ' το στόμα τους,
σχημάτιζαν μια στιγμιαία ηχώ, 
σαν να ακούγονταν από κάπου βαθιά στη γη, 
ενώ δεν χρειαζόταν να κουνάν πάντα το στόμα τους,
για να επικοινωνήσουν,
αφού μπορούσαν να το κάνουν και τηλεπαθητικά.
Σε άλλες ιστορίες,
οι νεράιδες εξαφανίζονταν και πείραζαν τους ανθρώπους,
ψιθυρίζοντας τους στο αυτί σε μια περίεργη γλώσσα,
που έμοιαζε με σφυριχτούς ήχους,
ενώ όταν έπαιρναν ξανά μορφή μιλούσαν τη γλώσσα των ανθρώπων.
Άλλοι τις παρουσιάζουν αμίλητες, 
μοναχικές προστάτιδες της φύσης και λάτρεις των τεχνών,
που επικοινωνούσαν μόνο με το μυαλό,
αλλά αυτή η εκδοχή είναι και η πιο σπάνια.
Πέρα από όλες τις άλλες ιδιότητες τους, οι νύμφες είχαν το χάρισμα της μαντείας και ενέπνεαν ενθουσιασμό σε ποιητές και μουσικούς, αφού αποτελούσαν έμπνευση γι αυτούς.

Τα χαρίσματα αυτά τα κληρονόμησαν στη συνέχεια και οι Νεράιδες οι οποίες, μέσα απ' τις ιστορίες και τα παραμύθια, εμφανίζονταν ως σύμβολα των τεχνών.

Like the Post? Do share with your Friends.